Barwy biało czerwone
Kojarzone są z Polską.
A oszczędność, porządek
Z zasobną Wielkopolską.
Zwyczaje, język, wiara
Historyczną spuścizną,
A ziemia bliska sercom
Naszą Małą Ojczyzną.
Zaradność, też po przodkach
Odziedziczona scheda.
Zaletę tę koniecznie
Potomnym wpajać trzeba.
Bo warto brać wzór z ludzi
Zwanych Poznaniakami,
Co pracy organicznej
Są propagatorami.
Choć nie sam etos pracy
Oznaką szczęśliwości,
Lecz chęć życia na niwie,
Swobody i wolności.
Narodu obraz dawny:
Hulanki i swawole.
Niesnaski, poprzez które
Popadliśmy w niewolę.
Tęsknota do wolności
Tak kołatała w głowach,
Aż stała się wyzwaniem
Myśl niepodległościowa.
Czarę pełną goryczy
Ogarnęły płomienie.
Tak, jakby żółć zalała
W mig wielkopolską ziemię.
Młodzi, czujni, gotowi
O każdej porze roku
Kształcili sprawność, siłę
W Stowarzyszeniu „Sokół”.
Cel był jasny, wymowny:
„To w Ojczyzny obronie
Prócz intelektu trzeba
Ćwiczyć oko i dłonie”.
Przez lata złej niewoli
Poznaniak święcie wierzył,
Że znów piastowska ziemia
Powróci do macierzy.
Aż wreszcie, jak z kopyta
Ruszyły wręcz działania,
Kiedy to Paderewski
Przyjechał do Poznania.
Mistrza Paderewskiego
Wystąpienie w Bazarze
Podsyciło nadzieję,
Rozpaliło bieg zdarzeń.
Osobowością silni,
Bojowo nastawieni
Poszli krew swą przelewać,
By rzeczywistość zmienić.
Waleczność – spryt, hart ducha,
Szósty zmysł – cechy męskie.
Dlatego to powstanie
Niezwykłe, bo zwycięskie.
Cześć poległym! A żywym
Za całokształt działania –
Pokłon i chwała za ten
Zwycięski zryw powstania!
Grudzień 2008r.